Aan het einde van mijn eerste studiejaar, ik was 19, moest ik toch wel héél vaak naar de wc, water drinken en eten. In 3 weken tijd viel ik 7kg af. Bij de huisarts was het al snel duidelijk. Met een suikerwaarde van 27mmol/L (normaal 4-8) werd ik naar de eerste hulp gestuurd. Dus hup, ik sprong op mijn fiets en ging daarheen. Onderweg ‘even’ mijn moeder bellen om ‘vrolijk’ te vertellen dat ze gelijk had en dat ik inderdaad diabetes had. Doordat ik de auto mee had, konden ze ook niet snel bij me zijn. Iets wat ik overigens totaal onnodig vond. Ik redde me toch zeker zelf wel?
Wat volgde, was een lange periode waarin ik wel eens zou laten zien dat diabetes mijn leven niet hoefde te beïnvloeden, ik zou er niks om hoeven laten. Na een paar jaar kreeg ik van een andere diabeet teruggekoppeld dat het klonk alsof ik het nog helemaal niet geaccepteerd had. Ik was het daar niet mee eens, ik had het geaccepteerd en gewoon heel goed een manier gevonden hoe ik gewoon nog steeds alles kon doen.
Nu, 12 jaar na diagnose, begin ik te zien wat hij bedoelde. Diabetes heeft nou eenmaal een enorme impact op je leven. Het verschilt per persoon in welke mate en op welke manier, maar gemiddeld genomen brengt het 150 extra beslissingen per dag met zich mee. Nu ik meer open sta om te zien wat voor impact diabetes op mijn leven heeft, zie ik dat het gerust 2-3u per dag kost. Zowel met al die beslissingen, alsook toch ineens een te lage suiker hebben en voor een uur uitgeschakeld zijn of juist een stukje moeten gaan wandelen/fietsen om een te hoge suiker de kop in te drukken. En ergens mee leren leven, is niet hetzelfde als accepteren en omarmen.
Een paar weken na de diagnose, ging de gedachte door mijn hoofd: Jeetje, ik heb altijd op mijn lichaam kunnen vertrouwen. Het was altijd beschikbaar voor wat ik wilde doen en kan zoveel. En nu is het mijn eigen lichaam die mij aanvalt, die mij tegenwerkt. Die hakte er toen al in. De laatste weken is daar nog de gedachte bijgekomen ‘so much voor veilig voelen in eigen lichaam’. Want als ik geen medicijnen heb, dan heb ik nog 1-7 dagen voordat het met me gedaan is. En waar normaal je lichaam je signalen geeft om te helpen je veilig en gezond te houden, ben ik nu de hele tijd zelf bezig om via ratio mijn lichaam veilig te houden. Een hoge waarde geeft namelijk allemaal ontstekingsreacties en een lage waarde geeft verstoorde hersenfuncties. En tot nu toe lukt het me niet om mijn lichaam 24u achter elkaar veilig te houden. Het is nodig dat een deel van mij altijd alert en in controle blijft. Die controle vanuit ratio was lange tijd dusdanig groot, dat ik andere signalen van mijn lichaam niet meer voldoende opmerkte.
Nu zijn er shifts gaande. Ik ben gaan zien hoe zwaar het werk eigenlijk is dat iedere diabeet elke dag weer verzet. Dat wij inderdaad super sterk zijn, maar ook dat ik niet hoef door te beuken en in verdraging hoef te zitten. Ik mag ruimte geven aan de impact, ‘gewoon’ even zitten met een lage suiker en balen dat het een fijn uitje verstoord. Ik heb gevoeld dat er enorme kracht kan zitten in zacht zijn naar mezelf. Ik kan soms mijn lichaam laten weten dat ik enorm mijn best doe om het veilig te laten zijn, maar dat het mij ook moet vergeven dat dat niet altijd goed gaat. En langzaamaan opent daarmee weer ruimte om andere signalen op te merken: Een lichte spanning in de schouders die aangeeft dat een situatie niet helemaal klopt voor mij maar ik er toch in door beweeg. Een lichte druk op mijn keel, omdat ik eigenlijk iets wil uitspreken maar het niet doe.
Langzaamaan heb ik mijn diabetes niet meer in een mentaal pakketje ingepakt en aan de kant geschoven om te doen alsof het er niet is, maar begin ik het te omarmen. Het is een deel van mij en mag er zijn. Juist hierdoor is het een minder groot gevecht, kost het minder energie, ben ik niet meer zo gefrustreerd en boos op mezelf als het weer eens helemaal mis gaat en ontstaat er enorme ruimte voor nieuwe dingen. En ja, soms betekent dat ook dat een ander mee moet bewegen en rekening moet houden met mijn diabetes. Vroeger vond ik dat lastig. Het voelde alsof ik tot last was en de ‘hinder’ van diabetes niet mijn contact met een ander mocht beïnvloeden. Nu probeer ik het als kans te zien om een ander een inkijkje te geven in de impact en daarmee ook een stuk van mezelf te laten zien. Richting mezelf ontdek ik steeds meer de kracht van zachtheid naar mezelf, sta ik meer open voor nieuwe informatie rondom diabetes, en heeft het me vele stukken gegeven om op te verbinden met een ander. Misschien komt er vanuit deze nieuwe houding ten opzichte van diabetes zelfs nog een project rondom diabetes tot stand. Wie weet.
Reactie plaatsen
Reacties