Verhalen uit mijn eigen proces

Het is inmiddels 2 jaar geleden dat ik zekerheden begon los te laten. Ik ben opgegroeid met de boodschap altijd voor zekerheid te zorgen, altijd wat spaargeld achter de hand te houden. Ik werkte destijds bij de UvA als junior docent en had nog één jaar over op mijn contract. Maar het paste niet meer voor me. Ik vond het teveel computerwerk, te weinig écht contact met de studenten en teveel gedoe met de hogere management lagen in een strijd voor waardering in de vorm van mogelijkheid op vaste contracten. Bovendien was mijn relatie net uit, doordat we verschilden in kinderwens. Er was dus weinig wat me in Nederland hield, wat er niet nog zou zijn als ik terugkwam. Dus zei ik mijn werk op en ging ik reizen in mijn camperbus. Ik had al vaker het gevoel gehad dat ik wilde losbreken van de maatschappij (of in ieder geval het deel dat ik kende), maar dat ik niet wist hoe. Dit was dus een uitgelezen kans. Tijdens deze reis heb ik ontzettend veel tijd alleen doorgebracht, terwijl ik eigenlijk enorm van mensen houd. Maar wat was dit nodig. Ik kwam erachter dat als ik behoefte had aan contact, dat ik dat altijd wel ergens kon vinden. Ik hoefde me dus niet tegen te laten houden door angst voor alleen zijn. Ik kwam erachter dat ik altijd zo sterk had gevoeld wat een ander wilde of nodig had, dat ik niet eens voor mezelf kon bepalen wat ik wilde. Gevolg: Ik lag soms ’s ochtends 2u haast verlamd in bed door de vraag wat ik die dag eens zou gaan doen. Ineens lag er geen vaste structuur, geen vast stappenplan voor me klaar. Dan begon ik maar gewoon met ontbijten, want dat moest in ieder geval gebeuren. En vanuit daar kreeg de dag vaak haast als vanzelf wel vorm. Ook kon ik gaandeweg kon ik beter opmerken waar mijn behoeftes lagen en daar dus lekker mijn bestemmingen op uitkiezen. Ik was ik lekker aan het ontdekken. Zowel mijn eigen eigenaardigheden, als de wereld om me heen.

Aan het einde van mijn eerste studiejaar, ik was 19, moest ik toch wel héél vaak naar de wc, water drinken en eten. In 3 weken tijd viel ik 7kg af. Bij de huisarts was het al snel duidelijk. Met een suikerwaarde van 27mmol/L (normaal 4-8) werd ik naar de eerste hulp gestuurd. Dus hup, ik sprong op mijn fiets en ging daarheen. Onderweg ‘even’ mijn moeder bellen om ‘vrolijk’ te vertellen dat ze gelijk had en dat ik inderdaad diabetes had. Doordat ik de auto mee had, konden ze ook niet snel bij me zijn. Iets wat ik overigens totaal onnodig vond. Ik redde me toch zeker zelf wel?