Het is inmiddels 2 jaar geleden dat ik zekerheden begon los te laten. Ik ben opgegroeid met de boodschap altijd voor zekerheid te zorgen, altijd wat spaargeld achter de hand te houden. Ik werkte destijds bij de UvA als junior docent en had nog één jaar over op mijn contract. Maar het paste niet meer voor me. Ik vond het teveel computerwerk, te weinig écht contact met de studenten en teveel gedoe met de hogere management lagen in een strijd voor waardering in de vorm van mogelijkheid op vaste contracten. Bovendien was mijn relatie net uit, doordat we verschilden in kinderwens. Er was dus weinig wat me in Nederland hield, wat er niet nog zou zijn als ik terugkwam. Dus zei ik mijn werk op en ging ik reizen in mijn camperbus. Ik had al vaker het gevoel gehad dat ik wilde losbreken van de maatschappij (of in ieder geval het deel dat ik kende), maar dat ik niet wist hoe. Dit was dus een uitgelezen kans. Tijdens deze reis heb ik ontzettend veel tijd alleen doorgebracht, terwijl ik eigenlijk enorm van mensen houd. Maar wat was dit nodig. Ik kwam erachter dat als ik behoefte had aan contact, dat ik dat altijd wel ergens kon vinden. Ik hoefde me dus niet tegen te laten houden door angst voor alleen zijn. Ik kwam erachter dat ik altijd zo sterk had gevoeld wat een ander wilde of nodig had, dat ik niet eens voor mezelf kon bepalen wat ik wilde. Gevolg: Ik lag soms ’s ochtends 2u haast verlamd in bed door de vraag wat ik die dag eens zou gaan doen. Ineens lag er geen vaste structuur, geen vast stappenplan voor me klaar. Dan begon ik maar gewoon met ontbijten, want dat moest in ieder geval gebeuren. En vanuit daar kreeg de dag vaak haast als vanzelf wel vorm. Ook kon ik gaandeweg kon ik beter opmerken waar mijn behoeftes lagen en daar dus lekker mijn bestemmingen op uitkiezen. Ik was ik lekker aan het ontdekken. Zowel mijn eigen eigenaardigheden, als de wereld om me heen.
Na verloop van tijd kreeg ik vanuit de woongroep waar ik woonde (ik verhuurde mijn kamer) te horen dat ik of terug moest komen, of de huur opzeggen. Als ik de huur opzei, moest ik in mijn ogen ook terug komen om de kamer leeg te halen. Dus ik stemde in om terug te komen, met het idee dan maar even te zien hoe of wat. Maar ik merkte al snel dat het voor mij niet meer klopte. Ik kon hoog in energie zijn, het huis in stappen en me ineens helemaal niet meer gemotiveerd voelen voor wat ik dan ook had willen doen. Ik vond het teveel muren om me heen. En dus zei ik de huur op en trok mijn camperbus in. In eerste instantie met het idee om weer verder te gaan reizen. Maar ik merkte dat de richting ontbrak. Wat wilde ik uit het reizen halen? Dat had ik eerder heel duidelijk, maar die behoeftes waren inmiddels verschoven. Ik kreeg de behoefte om weer het gevoel te hebben wat bij te dragen, langduriger in verbinding te staan en en iets meer structuur te hebben.
Zo kwam ik weer voor 3 maanden terug als studieadviseur bij de UvA, waar nog zo goed als dezelfde collega’s rondliepen. Bij velen van hen was er in die 2 jaar nauwelijks iets verandert en ik merkte dat mij dat benauwde – een duidelijk teken dat ik hier niet lange tijd wilde blijven hangen! Voor die 3 maanden was het prima, ook omdat het nieuw was om te ontdekken hoe ik dat dan zou vormgeven levende vanuit mijn bus. Nu is die structuur van werk wederom afgelopen. Ik voel dat ik in Nederland heb te zijn, maar waarom is me nog niet duidelijk. Momenteel ben ik dus los van vele standaard zekerheden – geen relatie, geen werk en geen vaste woonplek. Een paar jaar geleden zou ik hiervan volledig in de stress zijn geschoten. Nu vind ik het geregeld behoorlijk uitdagend, om steeds weer te kiezen waar ik heen ga en wat ik dan ga doen. Maar ik vind het bovenal heerlijk om steeds weer op nieuwe plekken te komen. Nieuwe omgevingen te ontdekken, veel in de natuur te kunnen zijn en vele nieuwe mensen te mogen ontmoeten. En het mooiste van al die mensen ontmoeten, is wel dat er steeds weer een nieuw verhaal voor mij is om te ontdekken en mee te mogen verbinden.
Ik vind het nog steeds af en toe lastig om om te gaan met de leegte die voor me ligt. Niet weten wat er te gebeuren staat en niet meer passen in het standaard plaatje. Maar het brengt me ook zoveel. Een paar jaar geleden kon ik namelijk enorme stress voelen als ik de week erna nog geen afspraken had staan en dan plande ik alles direct overvol. Inmiddels kijk ik voor privé afspraken niet veel verder dan een week vooruit. Dat maakt dat ik zóveel meer in verbinding met mijn lijf kan leven, met de energie die ik op dat moment voel. Voorheen zei ik vrijwel steevast tegen vrienden dat het goed ging, maar dat ik wel wat moe was. Nu kan ik dat stuk vrijwel altijd achterwegen laten. Hoe heerlijk is dat! Het leven in vertrouwen brengt me ook steeds weer op bijzondere plekken en bij bijzondere gebeurtenissen. Als ik alles van tevoren had willen uitplannen, waren die situaties nooit zo mooi ontstaan. Het geeft ruimte om echt aanwezig te zijn bij de mensen waarmee ik op dat moment ben. Er is nu namelijk niet een stuk van mij dat op de achtergrond bezig is met alles wat nog moet gebeuren en er binnenkort aankomt. Het geeft de ruimte voor een mate van verbinding die ik enorm waardeer.
Reactie plaatsen
Reacties